بر اساس آمار منتشرشده در اینفوگرافیک رسمی شرکت صنایع معدنی فولاد سنگان خراسان مربوط به عملکرد تولید خرداد ۱۴۰۵، این مجتمع معدنی موفق به تولید ۴۱۵ هزار و ۷۵۳ تن گندله و ۳۰۰ هزار و ۹۴۰ تن کنسانتره شده است. بررسی آمارهای موجود در تصویر نشان میدهد که به ترتیب ۹۰.۳۸ درصد از برنامه گندله و ۷۵.۲۴ درصد از برنامه تولید کنسانتره در این ماه محقق شده است. چالشهای ناشی از شرایط ویژه کشور و عدم تامین کافی سنگآهن به عنوان اصلیترین دلایل این انحراف از برنامه اعلام شدهاند.
بررسی جزئیات آماری و میزان تحقق برنامه تولید گندله
طبق دادههای تصویر، برنامه پیشبینیشده برای تولید گندله در خردادماه ۱۴۰۵ معادل ۴۶۰ هزار تن بوده است. تیم عملیاتی کارخانه با تکیه بر توان داخلی توانست عملکردی معادل ۴۱۵ هزار و ۷۵۳ تن را به ثبت برساند. این میزان کارکرد عملیاتی، تحقق ۹۰.۳۸ درصدی اهداف پیشبینیشده در بخش گندلهسازی را نشان میدهد که با توجه به شرایط محیطی، راندمان قابلقبولی به شمار میرود.
کاهش حجم تولید کنسانتره نسبت به اهداف خردادماه
در بخش تولید کنسانتره، هدفگذاری اولیه هلدینگ برای خردادماه ۱۴۰۵ دستیابی به حجم ۴۰۰ هزار تن بوده است. بر اساس آمارهای مندرج در تصویر، میزان کنسانتره تولیدشده در این دوره به ۳۰۰ هزار و ۹۴۰ تن رسید. این رقم حاکی از تحقق ۷۵.۲۴ درصدی برنامه مصوب است و پایش ترازنامه تولید نشان میدهد که خطوط کنسانترهسازی بیشترین تاثیرپذیری را از محدودیتهای جانبی داشتهاند.
تحلیل موانع ساختاری و ریشههای انحراف از برنامه
در بخش تحلیل تصویر، دلایل اصلی کاهش عملکرد خرداد ۱۴۰۵ نسبت به برنامه به صورت شفاف تبیین شده است. این ناترازی و افت تولید ناشی از دو عامل کلیدی زیر است:
-
چالشهای ناشی از شرایط ویژه کشور: که به طور عموم به محدودیتهای جدی در تامین انرژی و قطعی برق صنایع سنگین در فصل گرم سال بازمیگردد.
-
عدم تامین کافی سنگآهن: به عنوان ماده اولیه کلیدی خطوط تولید، که زنجیره تغذیه کارخانه را با محدودیت مواجه کرده است.
***
تحلیل دادههای تصویر نشان میدهد که فولاد سنگان با وجود ثبت عملکرد چشمگیرِ نزدیک به استانداردهای برنامه در بخش گندله (بالای ۹۰ درصد)، در بخش کنسانتره تحت فشار شدید عوامل بیرونی قرار گرفته است. افت حدوداً ۲۵ درصدی تولید کنسانتره نسبت به ظرفیت برنامهریزیشده، بازتابی از ناترازی سراسری انرژی در کشور و گلوگاههای لجستیکی در زنجیره تامین سنگآهن است. با این حال، حفظ راندمان کلی تولید در سطوح فعلی نشاندهنده تابآوری ساختاری مجتمع و مدیریت ریسک بهینه در برابر بحرانهای محیطی است. حل چالش تامین خوراک ورودی و بهبود پایداری شبکه برق در ماههای آینده، میتواند این بنگاه صنعتی را مجدداً به مدار تولید حداکثری بازگرداند.