قرارگاه مرکزی خاتمالانبیاء در هشداری مستقیم به آمریکا، اعلام کرد که قیمت نفت میتواند تا بشکهای 200 دلار افزایش یابد. سخنگوی این قرارگاه تاکید کرد که بهای نفت به «امنیت منطقه» وابسته است و سیاست آمریکا برای کنترل قیمتها را «تنفس مصنوعی» خواند. این قرارگاه تصریح کرد که با در دست داشتن ابتکار عمل در تنگه هرمز، هر شناور نفتی متعلق به آمریکا، رژیم صهیونیستی و شرکایشان، یک هدف مشروع محسوب میشود. همچنین از تغییر راهبرد «ضربه متقابل» به سیاست «ضربه پشت ضربه» تا پشیمانی کامل دشمن خبر داد.
پیوند امنیت منطقه با بهای جهانی نفت
سخنگوی قرارگاه مرکزی خاتمالانبیاء با اعلام موضعی صریح، تاکید کرد که قیمت جهانی نفت مستقیماً به «امنیت منطقه» گره خورده است. این قرارگاه به آمریکا هشدار داد که نمیتواند با سیاستهایی که «تنفس مصنوعی» توصیف شد، قیمت نفت و انرژی را پایین نگه دارد. بر اساس این هشدار، در صورت تداوم سیاستهای آمریکا، بهای هر بشکه نفت پتانسیل افزایش تا 200 دلار را نیز خواهد داشت. این موضعگیری در واکنش به تهدیدات مقامات آمریکایی پس از آنچه «مدیریت هوشمند تنگه هرمز» توسط ایران خوانده شده، اتخاذ گردیده است.
تنگه هرمز: ابتکار عمل در دست ایران
این قرارگاه با اشاره به تحولات استراتژیک، اعلام کرد که نیروهای مسلح ایران ابتکار عمل را به طور کامل در تنگه هرمز در اختیار دارند. سخنگوی آن افزود که به همین دلیل، نیازی به بستن این آبراه راهبردی نیست. وی شرایطی که ممکن است به بسته شدن تنگه هرمز منجر شود را نتیجه اقدامات تحمیلی آمریکا و صهیونیستها به کشورهای جهان دانست. در این بیانیه به شکلی قاطع تاکید شد که ایران هرگز اجازه عبور حتی یک لیتر نفت به نفع آمریکا، صهیونیستها و شرکای متخاصم آنها از تنگه هرمز را نخواهد داد.
راهبرد جدید: از ضربه متقابل تا تنبیه پشیمانکننده
قرارگاه مرکزی خاتمالانبیاء از یک تغییر راهبرد نظامی خبر داد و هشدار داد که دوران پنهان شدن دشمن پشت کشورهای همسایه به پایان رسیده است. بر اساس این دکترین جدید، سیاست «ضربه متقابل» جای خود را به سیاست «ضربه پشت ضربه» و «تنبیه» داده است. این قرارگاه اعلام کرد که این رویکرد جدید تا زمان پشیمانی کامل دشمن ادامه خواهد یافت. همچنین هر شناور یا محموله نفتی که برای آمریکا، رژیم صهیونیستی و شرکای آنها باشد، به عنوان یک هدف مشروع برای ایران تعریف شده است.
***
هشدار قرارگاه مرکزی خاتمالانبیاء به طور مشخص یک متغیر ژئوپلیتیک، یعنی امنیت تنگه هرمز، را به یک شاخص کلان اقتصادی، یعنی قیمت جهانی نفت، پیوند میزند. مطرح کردن عدد 200 دلار برای هر بشکه نفت، بیش از یک پیشبینی، یک اهرم فشار اقتصادی برای تأثیرگذاری بر تصمیمات طرف مقابل است. این رویکرد، ریسک سرمایهگذاری در بازارهای انرژی را به شدت افزایش میدهد و میتواند منجر به نوسانات شدید در قیمتهای آتی نفت شود. تعریف شناورهای نفتی به عنوان «هدف مشروع»، ریسکهای مرتبط با حملونقل دریایی و هزینههای بیمه را در یکی از حیاتیترین آبراههای انرژی جهان به شکل قابل توجهی بالا میبرد. این استراتژی نشان میدهد که از منظر این قرارگاه، کنترل بر گلوگاههای انرژی به عنوان ابزاری برای پاسخ به فشارهای سیاسی و نظامی تلقی میشود.