محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، از استراتژی هوشمند ایران در برابر اسرائیل پرده برداشت و اعلام کرد پاسخهای ایران برای تسریع «فروپاشی از درون» ارتش این رژیم طراحی شده است. او با استناد به هشدار فرمانده ارتش اسرائیل مبنی بر بالا بردن 10 پرچم قرمز و خطر فروپاشی، تاکید کرد که حملات اسرائیل به زیرساختها، تلاشی عصبی برای بازگرداندن روحیه به ارتش شکستخورده است. استراتژی ایران بر تشدید همین بحرانهای داخلی و شکافهای درونی متمرکز است.
نقطه ضعف آشکار: هشدار فروپاشی از قلب ارتش اسرائیل
محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی، با انتشار پیامی در فضای مجازی، به یک آسیبپذیری حیاتی در ساختار نظامی رژیم صهیونیستی اشاره کرد. او به گزارشی از جلسه کابینه این رژیم استناد نمود که در آن، فرمانده ارتش اسرائیل با صراحت اعلام کرده بود: «من 10 پرچم قرمز را بالا میبرم… ارتش اسرائیل در خودش فرو خواهد ریخت.» این اعتراف بیسابقه از سوی یک مقام عالیرتبه نظامی، عمق بحران انسجام و شکنندگی درونی نیروهای مسلح این رژیم را به وضوح نشان میدهد.
حملات عصبی؛ تلاش اسرائیل برای پنهان کردن بحران
رئیس مجلس در ادامه تحلیل خود افزود که رژیم صهیونیستی با نادیده گرفتن این هشدارهای جدی، به دنبال فرافکنی است. به باور قالیباف، تشدید تنشها و حمله به زیرساختهای صنعتی ایران، اقدامی صرفاً تبلیغاتی و با هدف بازگرداندن اعتماد به نفس از دست رفته به کابینه و ارتشی شکستخورده صورت میگیرد. این رژیم میکوشد با ارتکاب جنایات جدید، بر بحران عمیق داخلی و ضعفهای ساختاری خود سرپوش بگذارد.
استراتژی هوشمند ایران: ضربه به شکافهای داخلی
قالیباف در بخش پایانی پیام خود، رویکرد جمهوری اسلامی ایران را کاملاً متمایز و هوشمندانه توصیف کرد. او با قاطعیت تصریح کرد که پاسخ ایران به گونهای دقیق و محاسبهشده تنظیم شده است که فرآیند فروپاشی در حال وقوع در ارتش اسرائیل را شتاب بخشد. این استراتژی نشان میدهد که ایران به جای یک تقابل نظامی صرف، بر بهرهبرداری از شکافهای داخلی و تشدید بحران در صفوف دشمن تمرکز کرده است.
***
تحلیل رئیس مجلس، نشاندهنده تغییر پارادایم در مدیریت درگیریها از تقابل مستقیم به یک جنگ شناختی و روانی پیچیده است. هدف قرار دادن زیرساختهای صنعتی ایران توسط اسرائیل، که مستقیماً بر اقتصاد اثرگذار است، به عنوان یک واکنش عصبی برای ترمیم وجهه و روحیه نظامی تفسیر میشود. در مقابل، استراتژی ایران مبتنی بر حداکثرسازی فشار روانی و اقتصادی بر حریف از طریق تشدید بحرانهای داخلی آن است. این رویکرد به جای تحمیل هزینه مادی مستقیم، به دنبال فروپاشی ساختاری و تحمیل هزینههای استراتژیک بلندمدت بر دشمن است.
