در دل اردیبهشتی بارانی و سرشار از طراوت، پتروشیمی تبریز قالیچهای از سبزه و شادابی گسترانده است. فضای سبزی که ریشه در سالهای دور دارد، امروز چون جنگلی بیدار، هر شاخهاش ترانهای از بهار را زمزمه میکند.
اینجا، گلها در گلخانه زاده میشوند، درختان میوه و سایه میبخشند و چمنها، چون فرشی نرم، زیر پای نسیم گسترده میشوند. دوربین ما از میان انبوه سایهسارها عبور میکند تا تصویر این هماهنگی شگفت و جلوگاه قدرت بیزوال الهی را روایت کند؛ جایی که صنعت، در هالهای از طراوت و سکوت سبز، نفس میکشد.
این بهارِ پتروشیمی تبریز، روایتگر همان تجربهی نابی است که زمین نه با کلمات، که با گلها و درختان سخن میگوید؛ مهماننوازی بیمنت، در قامت یک فصل.